Amanecer
Una de estas mañanas...
abriré mi ventana
Dejaré que mi alcoba
sea inundada de sol.
Que sus rayos candentes
calcinen la cama
Que en las noches fue el nido
del amor de los dos
Que la brisa se lleve...
ese aroma impregnado
El de flor de mujer,
en mi almohada y colchón
Y yo pueda decirme...
que ya todo ha pasado
que no vale la pena
Sufrir por amor.
Y eso todo lo haré...
una de estas mañanas
cuando llegue la luz
Cuando tenga el valor.
Es de noche... y te lloro
abrazado a la almohada
aun conserva tu aroma
¡Y me muero de amor!
Padrón-Dueñas





homesdepedraenbarcosdepau dijo
As almofadas son as nosas mais intimas confidentes.
Recollen as nosas bagoas e as nosas risas, son testemuñas dos momentos doces do amor e nelas pousamos as cabezas para pasar un terzo da nosas vidas soñando.
E cando chega o día de render contas ca nosa historia , sobre elas exhalamos o noso ultimo alento.
Non che son pouca cousa nas nosas vidas as almofadas!
Unha aperta
22 Abril 2007 | 09:49 AM